معلمی از دانش آموزان خواست تا عجایب هفتگانه جهان را فهرست وار بنویسند.دانش آموزان شروع به نوشتن کردند.....معلم نوشته های آنها راجمع کرد..... با اینکه همه جوابها یکی نبود اما بیشتر آنها به موارد زیر اشاره کرده بودند.....اهرام مصر... تاج محل..... کانال پاناما.... کلیسای سن پیتر.... دیوار بزرگ چین و...........در میان نوشته ها کاغذی سفید به چشم می خورد معلم پرسید؟این کاغذ سفید مال چه کسی است؟ یکی از دانش آموزان دست خود را بالا برد معلم پرسید:دخترم چرا چیزی ننوشتی؟ دخترک جواب داد:عجایب موجودات جهان خیلی زیاد است و من نمی توانم تصمیم بگیرم که کدام را بنویسم.معلم گفت:بسیار خوب هر چه در ذهنت هست به من بگو شاید بتوانم کمکت کنم.در این هنگام دختر گفت: به نظر من عجایب هفتگانه جهان عبارتند از :لمس کردن... چشیدن... دیدن..... شنیدن ... احساس کردن ... خندیدن و عشق ورزیدن!پس از شنیدن سخنان دخترک کلاس در سکوتی محض فرو رفت.........آری عجایب واقعی همین نعمتهایی هستند که ما ساده و معمولی می انگاریم و راحت از کنارشان عبور می کنیم........چشمهایمان را می بندیم تا مبادا بیندیشیم .......و .........گوشهایمان را نا شنوا می انگاریم تا مبادا محبت را لمس کنیم.......و...احساس را پنهان می کنیم تا مبادا عشق بورزیم.......و ........می گریم و شکوه می کنیم تا مبادا لبخند را هدیه کنیم .....و........می گریزیم و از خود دور میشویم تا مبادا دوست بداریم و دوست داشته شویم.....تا مبادا باور کنیم رازهای زندگی را